1956

Με την κατάληψη στο κανάλι του Σουέζ εμφανίζεται  η κρίση των καυσί-μων από τη Μεγάλη Βρετανία ως τη Αίγυπτο και σε όλο τον κόσμο.  Η κα-τακόρυφη πτώση των πωλήσεων αυτοκινήτων και σε συνδυασμό με την διανομή με δελτίο της βενζίνης σε ισχύ, οι αγοραστές γυρίζουν στα αυτοκί-νητα με εναλλακτικές λύσεις καύσιμων . Ο βρετανός 51χρονος σχεδιαστής των Morris Μinor Αλέξανδρος Ισιγόνης (Ελληνικής καταγωγής) επανα-προσλαμβάνεται από την Εταιρία κατασκευής μηχανών BMC (British Mo-tor Corporation) ήδη με τον Alvis 

1957

Ο Αλέξανδρος Ισιγόνης , παλαιός και πεπειραμένος μηχανικός 51 ετών κα-θώς επίσης και  εκκεντρικός σχεδιαστής , παρουσιάζει στον Λόρδο Sir Leonard ακριβώς το είδος του οικονομικού αυτοκινήτου που ο κόσμος χρειάζεται αυτή τη εποχή σε μια σειρά σκίτσων. Αλλά για να ολοκληρώσει τον σχεδιασμό του ζητά πλήρη ελευθέρια κινήσεων. Ο Λόρδος συμφωνεί και του δίνει το ελεύθερο να προχωρήσει το συντομότερο.

1958 

Το Mini παίρνει γρήγορα την μορφή από τα σχέδια και τις έννοιες του Ισι-γόνη. Οι ξαφνικές εναλλαγές της φαντασίας της εφαρμοσμένης μηχανικής περιλαμβάνουν την τοποθέτηση του κιβωτίου ταχυτήτων κάτω από την μη-χανή, της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς με την μονάδα δύναμης που τοποθετείται εγκάρσια , και την ανάρτηση με τους λαστιχένιους κώνους να σχεδιάζεται από τον ειδικό στις αναρτήσεις Alex Moulton.
 Η βρετανική εταιρία μηχανών (BMC) σκέφτεται στο τέλος της δεκαετίας του '50 όταν το πρόγραμμα του Mini έχει αρχίσει να σχεδιάζεται ότι δεν υ-πάρχει κανένα πραγματικό μικρό αυτοκίνητο αυτή την εποχή με την κρίση του Σουέζ και με την επερχόμενη έλλειψη των καυσίμων, δημιουργείτε η απαίτηση για ένα μικρό και οικονομικό σε καύσιμα αυτοκίνητο. Η Γερμανία είναι ο πρώτος προμηθευτής, με την εισαγωγή στη παραγωγή των αποκα-λούμενων αυτοκινήτων μοτοσικλετών (μικρά τρίτροχα αυτοκίνητα με μη-χανές μοτοσικλέτας.) Ο Λόρδος Sir Leonard προϊστάμενος BMC, δεν μπο-ρεί να περιμένει. Διατάζει την ανάπτυξη ενός μικρού βρετανικού αυτοκινή-του με χώρους οι οποίοι να είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να μπορούν να φιλο-ξενήσουν 4 ανθρώπους και θα πρέπει να είναι μικρότερο από ένα Morris η ένα Austin A35, στα τρέχοντα πρότυπα BMC.
 

Alec Issigonis

Ο Alec Issigonis ασχολείται αποκλειστικά με την δημιουργία αυτού του αυ-τοκινήτου. Έχει ήδη μια αποδεδειγμένη διαδρομή ως σχεδιαστής και αρχεία με σχέδια του μικρού Morris. Μια άλλη απαίτηση είναι ότι πρέπει να χρησι-μοποιήσει μια εντυπωσιακή μηχανή BMC. Η δοκιμασμένη, αλλά κάπως πα-λαιότερη μηχανή των Α-σειρών του Austin είναι κατάλληλη για αυτό. Το-ποθετεί τη μηχανή εγκάρσια, με μπροστινή κίνηση τροχών, πολύ ασυνήθι-στο για τη εποχή. Αρχικά ο Issigonis θέλει να βάλει το καρμπυρατέρ μπρο-στά στο εμπρός μέρος του αυτοκίνητου, και τον διανομέα και τα ηλεκτρικά στο πίσω μέρος , αλλά δεδομένου ότι αυτό προκαλεί προβλήματα στο καρ-μπυρατέρ , αποφασίζει να γυρίσει τη μηχανή 180 μοίρες . Το ψυγείο τοπο-θετείται στην αριστερή πλευρά της μηχανής. Λόγω αυτής τη θέσης του ψυ-γείου , το νερό της βροχής μπορεί εύκολα να φθάσει στο σύστημα ανάφλε-ξης (και γι΄ αυτό το Mini έχει συχνά προβλήματα στη δυνατή βροχή η στο πλυντήριο αυτοκίνητων).
Ο Λόρδος Leonard οδήγησε ένα πρωτότυπο Mini για 5 λεπτά και ενθουσιά-στηκε τόσο πολύ , ώστε διέταξε τον Issigonis να το έχει έτοιμο για παραγω-γή μέσα σε ένα χρόνο. Και αυτό γίνεται, παρά τον πόνο που νιώθει στην πλάτη του όταν βγαίνει από το Mini. Το πρώτο Mini δεν είναι ένα αυτοκίνητo μαζικής παραγωγής. Ο εργάτης Αλβέρτος Green το συναρμολο-γεί σχεδόν με το χέρι μέσα σε 7 ώρες . Ένα εξαιρετικό επίτευγμα, αν σκε-φτεί κανείς ότι υπάρχουν τουλάχιστον 3016 μπουλόνια και βίδες για τη συ-ναρμολόγηση του Mini! Του γίνεται προσφορά επίσης για να το αγοράσει, αλλά δεν το θέλει. Το Mini με την καταχώρηση 621 AOK παρουσιάστηκε τελικά στο British Motor Heritage Centre. Το 1959, η γραμμή συναρμολό-γησης μπορούσε να παραγάγει ένα Mini μέσα σε 2 ώρες.
Το AutoCar & Motor Magazine συμπεραίνει: "Λαμβάνοντας υπόψη το μέ-γεθος του, έχει έναν εσωτερικό χώρο αξιοθαύμαστο, μια καλή αναλογία τι-μής / απόδοσης και ζωηρές αποδόσεις". Το Mini βγαίνει σε δύο ποικιλίες: το Morris Mini Minor και το Austin Seven. Και τα δύο αυτοκίνητα είναι, εκτός από μερικά διακοσμητικά, ίδια. Το Mini έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που το καθιστούν διαφορετικό από τα άλλα αυτοκίνητα του καιρού του. Το ταχύμετρο τοποθετείται στο κέντρο, ο διακόπτης της μίζας στο πάτωμα, μεγάλες πλαϊνές θήκες που μπορούν να χωρέσουν 9 μπουκάλια - το Mini έχει παράθυρα «συρταρωτά», και αυτό σώζει χώρο στο εσωτερικό της πόρτας. 

1959

Το Mini αποκαλύπτεται τον Αύγουστο, είτε ως Austin Mini Seven είναι ως Morris Mini Minor. Οι αντιδράσεις ποικίλουν, γιατί είναι λιτό και χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Αλλά, με μήκος 10ft με τέσσερα σωστά καθίσματα, είναι σαφώς ένα δυνατό «πακέτο». Η τιμή είναι απίστευτα χαμηλή: £496. Ο Issigonis, φανατικός καπνιστής, προσθέτει ένα σταχτοδοχείο αλλά επειδή του αρέσει η ησυχία δεν προσθέτει ραδιόφωνο.

1960

Πάνω από 116.000 Minis πωλούνται (η Longbidge μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα) αλλά το κοινό ακόμη δεν έχει εντυπωσιαστεί. Τα πρώτα νέα παράγωγα παρουσιάζονται: ένα μικροσκοπικό βαν με μακρύτερο μεταξόνιο και διπλές πόρτες στο πίσω μέρος. Η Ford αγοράζει ένα Mini, το αποσυ-ναρμολογεί, και υπολογίζει - σωστά – ότι η BMC το κατασκευάζει «μπερ-δεμένα».

1961

Το Riley Elf και το Wolseley Hornet είναι ίδια μικρά πολυτελή Mini, με πα-ραδοσιακές σχάρες. Ο κατασκευαστής αυτοκινήτων F1 John Cooper συνει-δητοποιεί ότι το Mini έχει απίστευτο χειρισμό και κράτημα στο δρόμο. Συ-νάπτει μια συμφωνία με την BMC για να φτιάξει 1000 Mini Coopers, έτσι ώστε να προχωρήσει η παραγωγή αυτοκινήτων για αγώνες. Η BMC κάνει ένα μεγάλο άλμα με τα 55hp από 977cc και με μικροσκοπικά δισκόφρενα.

1962 

Ένα Mini Cooper κερδίζει στο Holland's Tulip Rally, με οδηγό την αδερφή του Stirling Moss, Pat. που οδηγείται από Stirling Moss's το ελαφρύ κτύπη-μα αδελφών. Ο Rauno Aaltonen τρέχει δεύτερος στο Monte Carlo Rally, μέχρι που το Cooper του αναποδογυρίζει.

1963

Το ακόμη καλύτερο Mini Cooper S έχει 70bhp και 1071cc, μπορεί να πιάσει τα 100mph και έχει καλύτερη επιτάχυνση. Ο Paddy Hopkirk οδηγεί ένα στη νίκη, στο Tour de France. Ο Peter Sellers προσαρμόζει το Cooper του με σχέδια ζωγραφισμένα στο πλάι. Πολλοί αστέρες, από τη Margot Fonteyn ως το Ringo Starr, ακολουθούν τη «μόδα» καθώς το Mini αποκτά δύναμη.
Οι πόρτες ανοίγουν με δερμάτινο λουρί. Αυτό μειώνει το κόστος, σύμφωνα με την BMC. Στα μοντέλα του 1973 και του 1991, η Porsche υιοθετεί το ί-διο σύστημα, αλλά τότε για να μειώσει το βάρος. Αλλά ο νέος αγοραστής αντιμετωπίζει προβλήματα. Κριτικάρεται πολύ ο τρόπος που το αυτοκίνητο φεύγει από το εργοστάσιο. «Το τελείωμα είναι φτωχό», συμπεραίνει το Autocar στα 1960. Οι τάπητες είναι απλωμένοι παντού, τα συρταρωτά παράθυρα μπλοκάρουν και το άνοιγμα των θυρών με λουρί είναι πολύ απλό. Το Mini επίσης δεν συμπαθεί τη βροχή -  υπάρχουν δυσλειτουργίες ανάφλεξης και οι κάτοχοι είναι συχνά με τα πόδια τους στο νερό. Αυτή η διαρροή δεν παρατηρήθηκε ποτέ, καθώς το Mini εξεταζόταν πάντα σε καλό καιρό.

John Cooper & Alec Issigonis

Ο Issigonis παραδέχτηκε αργότερα ότι αυτή η διαρροή οφειλόταν στο ότι είχε κάνει λάθος σχεδιασμούς. Το Mini συμπαθεί επίσης το πετρέλαιο, πο-λύ! Το Mini πωλείται στις ΗΠΑ, αλλά έχει παταγώδη αποτυχία. Οι πωλή-σεις στην Ευρώπη είναι κάτω από τις προσδοκίες το πρώτο έτος. Ο κατανα-λωτής πρέπει ακόμα να εξοικειωθεί με το νέο σχέδιο, με όλα τα χαρακτηρι-στικά του που είναι τόσο διαφορετικά από τα άλλα του καιρού. Μόνο 20.000 παράγονται το πρώτο έτος. Η τιμή είναι 496 λίρες, που είναι κλέψι-μο! Το 1960, τα πράγματα είναι ελαφρώς καλύτερα. Κάθε ημέρα, 400 Minis κατεβαίνουν από τη γραμμή συναρμολόγησης. 100.000 πωλούνται αυτό το χρόνο, με μια αύξηση παραγωγής 100% το επόμενο έτος. Κυρίως το Ηνω-μένο Βασίλειο ανακαλύπτει το Mini. Το VIPS το βλέπει σαν  ένα μοντέλο κύρους, και αυτό έχει θετικό αντίκτυπο στο συνηθισμένο κοινό.
Ο Peter Sellers αγοράζει ένα, το ίδιο και οι Beatles, ο Charles Aznavour, ο βασιλιάς Hussain της Ιορδανίας, ο Dudley Moore και ο Steve McQueen. Η βασίλισσα Elizabeth απεικονίζεται καθισμένη σε ένα Mini, με οδηγό τον Is-sigonis για ένα testdrive. Ο Issigonis φτιάχνει ένα ειδικό Mini για τον Enzo Ferrari, αλλά εκείνος το στέλνει πίσω. Το τιμόνι είναι σε λάθος πλευρά, λέει ο Ιταλός. Άλλο ένα του στέλνεται και αγοράζει άλλα δύο. Όταν τον ρωτούν τι πιστεύει για το Mini απαντά: "Το τρέχω μέσα στα βουνά". Υπάρχουν επί-σης και πρακτικοί λόγοι για να το αγοράσει κανείς. Το Mini είναι πολύ οι-κονομικό στην κατανάλωση βενζίνης, είναι εύκολο να το παρκάρεις και ο-δηγείται καλά. Και η αναλογία μεταξύ του μεγέθους του και του εσωτερικού χώρου είναι αξιοθαύμαστη.

Αλλά ο sport χαρακτήρας του είναι ο καλύτερος πωλητής. Έχει μέγιστη τα-χύτητα 115km, καθόλου κακή για ένα αυτοκίνητο με 34bhp. Ο Issigonis θεωρεί ότι 34bhp είναι αρκετοί για ένα αυτοκίνητο 600 κιλών. Αλλά ένα έ-τος μετά από την εμφάνιση, το Mini Cooper βγαίνει στην αγορά. Αυτό είναι μια επαναστατική πρόοδος για το Mini. Ο σχεδιαστής αγωνιστικών αυτοκι-νήτων John Cooper έχει αναβαθμίσει τη μηχανή σε 55bhp. Η μηχανή των 997cc φτάνει το Mini σε μια μέγιστη ταχύτητα 140 χλμ. Το Mini έχει  μι-κροσκοπικά δισκόφρενα  που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για το Cooper από τη Lockheed. Τα πρόσθετα καντράν και ένας διαφορετικός χρωματισμός δί-νουν την τελευταία πινελιά. Η BMC ελπίζει να πουλήσει 1000. Πουλούν πάνω από 150.000.

1964

Το Mini Moke βγαίνει στην πώληση. Αν και προορίζεται να γίνει ένα αυτο-κίνητο που μπορεί να πέσει σε μια πολεμική ζώνη, ο στρατός το απορρίπτει. Αλλά είναι ένα φτηνό, ανοικτό, διασκεδαστικό αυτοκίνητο τεσσάρων θέσε-ων. Το ίδιο Cooper S με το οποίο ο Hopkirk νίκησε στο Tour de France κερδίζει το Monte Carlo Rally. Όλα τα Mini αποκτούν νέες  αναρτήσεις που βελτιώνουν τη διαδρομή και κάποιοι διακόπτες αλλάζουν θέση, ώστε να προσεγγίζονται ευκολότερα.

1965

Δεύτερη νίκη στο Monte Carlo Rally για το Mini, αυτή τη φορά με τον Timo Makinen. 

1966

Ο Timo Makinen και Paul Easter αποκλείονται από το Monte Carlo (και α-πό τη νίκη), εξαιτίας μη κανονικών ρυθμίσεων στο Mini. Η τρίτη νίκη έρχε-ται το 1967.

1967

Τρίτη νίκη στο Monte Carlo.

1968

Το 9X, ένα έξοχο Mini με ηλιο-οροφή που ο Issigonis σχεδίαζε για χρόνια, εγκαταλείπεται. Ο Rhodes οδηγεί το Cooper S του σε νίκη, στο British Touring Car Championship.Η υδροελαστική ανάρτηση αντικαθίσταται από την παλαιότερη λαστιχένια, επειδή είναι φθηνότερη – και η υδροελαστική απαγορεύεται στη Γερμανία. 

1969

Τα Austin και Morris γνωρίζουν πτώση, καθώς το Mini ανεβαίνει κατακό-ρυφα. Για να γιορταστεί αυτή η άνοδος, προστίθενται παράθυρα «κουρδι-στά» (αν και ήταν διαθέσιμα ήδη σε κάποιες ιταλικές, νοτιοαφρικανικές και αυτραλιανές εκδόσεις, για κάποιο χρόνο). Ο Alec Issigonis χρίεται ιππότης. Τα Minis κλέβουν την παράσταση στην ταινία “Tha Italian Job”, με πρωτα-γωνιστή τον Michael Caine.
Το Cooper γίνεται το πιο «μοδάτο» αυτοκίνητο, ενώ παράλληλα οδηγεί κά-θε ικανό οδηγό rally στη νίκη. Οδηγοί όπως οι James Hunt, Jackie Stewart, και Niki Lauda αρχίζουν την σταδιοδρομία τους με Mini Coopers. Ο John Cooper τα πάει καλά: παίρνει δύο λίρες για κάθε Cooper που πωλείται. Ένα αυτοκίνητο δεν χρειάζεται μια μεγάλη μηχανή για να είναι σπορ. Αυτή η θεωρία αποδεικνύεται κατ' επανάληψη από το Mini. Οι μικρές του ρόδες εί-ναι πιο «καυτές» και από αυτές ενός αγωνιστικού της Formula 1. Η ανάπτυ-ξη της μηχανής δε σταματάει με κανένα τρόπο. Η BMC παρουσιάζει το Cooper "S" με μια μηχανή 1071cc. 
Αυτό σε απάντηση προς το Ford Cortina GT. Η Cooper-παραλλαγή τα πάει τόσο καλά, που η BMC αποφασίζει να συστήσει μια ειδική ομάδα rally. Το Mini κερδίζει το πρώτο του rally το 1963. Αλλά το rally Monte Carlo είναι ΤΟ rally που πρέπει να κερδίσεις!
Το 1964, το Mini με οδηγό τον Paddy Hopkirk κερδίζει στο Monte Carlo Rally. Το επαναλαμβάνει το 1965, 66 και 67. Στα έτη 1965, 66 και 67, το Mini κερδίζει 22 νίκες σε σημαντικά διεθνή rally. Από αυτά, ο Rauno Aal-tonen κερδίζει 8. Το 1994, ο Paddy Hopkirk πήρε πάλι μέρος στο Monte Carlo Rally, αυτή τη φορά με έναν νέο Cooper, αλλά με το ίδιο αριθμό εκ-κίνησης: 37.
Ο Issigonis δεν κάθεται ακίνητος. Σχεδιάζει αυτοκίνητα για να ενισχύσει περαιτέρω την επιτυχία του Mini. Το 1960, το Mini-van παρουσιάζεται, α-κολουθούμενος από ένα στέησον αποκαλούμενο “Morris Mini Traveller”, ή “Austin Seven Countryman”. Αυτές οι παραλλαγές έχουν ξύλινο πλαίσιο κατά μήκος των πλευρών του αυτοκινήτου. Μια pickup έκδοση του Mini παρουσιάζεται το 1961, και είναι πολύ δημοφιλές στους αγρότες. Η Πυρο-σβεστική και το Ταχυδρομείο χρησιμοποιούν επίσης αυτό το Mini. Η αστυ-νομία αγοράζει εκατοντάδες Minis σαν αυτοκίνητα επιτήρησης. Οι VIP α-φήνουν το Minis τους να τροποποιηθεί από επιχειρήσεις όπως οι Wood and Picket, Hooper και Radford για χιλιάδες λίρες.
Το τμήμα marketing της BMC δεν είναι ευχαριστημένο από όλες αυτές τις μικρές επιχειρήσεις, που παίρνουν το μερίδιό τους. Παρουσιάζουν τα μο-ντέλα πολυτελείας Wolseley Hornet και το ελαφρώς ακριβότερο Riley Elf το 1961. Είναι διαφορετικά υπό την έννοια ότι έχουν διαφορετική σχάρα και μίζα. Ωστόσο δε σημειώνουν επιτυχία και η παραγωγή τους σταματά το 1968.
Το 1962, κανένας δε μιλά για το Austin Seven ή το Morris Mini Minor. Το όνομα "Mini" είναι τώρα τόσο συχνό, που BMC το υιοθετεί το ίδιο έτος. Το Morris εντούτοις κρατά το πλήρες του όνομα έως το 1969, όταν η BMC γί-νεται British Leyland.

1971

Η British Leyland αποφασίζει ότι δεν θέλει να συνεχίσει να πληρώνει στον John Cooper μια περιουσία σε κάθε Mini Cooper που πωλείται, και έτσι κα-τασκευάζονται τα τελευταία 150.000. Η ετήσια παραγωγή Mini ανέρχεται στα 318.475.

1976

Στην Ιταλία, ο Innocenti φτιάχνει το δικό του αυτοκίνητο με ηλιο-οροφή. Αν και υπάρχει το σχέδιο να κατασκεάζει 5000 ετησίως στη Μεγάλη Βρε-τανία, τα Mini 90 και τα 120 παραμένουν μια δουλειά της Ιταλίας μόνο. Η περιορισμένη έκδοση Mini 1000 είναι η πρώτη των πολλών προτύπων που θα θαυμάζονται στις εκθέσεις.

1979

Η παλιά μαγεία υπάρχει ακόμη – ένα Mini κερδίζει στο British Saloon Car Championship.

1980

Το πολυαναμενόμενο Austin Mini Metro βγαίνει στην αγορά. Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα, όπως το Rover 100, σταματά την.

1984

Όλα τα Minis αποκτούν standard ρόδες 12inch και μπροστινά δισκόφρενα.

1985

Η Rover παίρνει τον έλεγχο των πωλήσεων Mini στην Ιαπωνία, προοίμιο της μεγάλης έκρηξης των πωλήσεων εκεί.
Ένας από τους τελευταίους Mini-κλώνους είναι το Mini Moke, το οποίο εμφανίζεται το 1964. Αρχικά ήταν σχεδιασμένο για το στρατό. Πρέπει να είναι ελαφρύ και να μπορεί να «επιζήσει» μιας προσγείωσης με αλεξίπτωτο. Αλλά δεν λειτουργεί. Οι ρόδες είναι πολύ μικρές και η μπροστινή κίνηση  δεν είναι κατάλληλη για τα εδάφη για τα οποία σχεδιάζεται. Αυτό το μοντέ-λο θα είχε εξαφανιστεί τελείως, εάν το κοινό δεν το επέλεγε. Αποδείχθηκε ένα άριστο αυτοκίνητο για εξαγωγές, που χρησιμοποιείτο στα παραλιακά θέρετρα, όπως στη Νίκαια της Γαλλίας. Η Brigitte Bardot οδηγεί ένα, και το αποκαλεί "μικρό της Άγγλο". Η Αμερική και ειδικά η Αυστραλία αγοράζουν μαζικά.

Το Mini παράγεται επίσης σε άλλες χώρες. Παράγεται στο Βέλγιο στη Se-neffe, και στην Innocenti στο Μιλάνο. Η British Leyland αγοράζει το εργο-στάσιο μετά το θάνατο του Innocenti για 3 εκατομμύρια λίρες. Τα Innocenti Minis δεν είναι εντούτοις φημισμένα για την ποιότητά τους, αφού χρησιμο-ποιούν ανακυκλωμένο χάλυβα για την παραγωγή. Ακόμη χειρότερα σκου-ριάζουν. Το εργοστάσιο Innocenti φτιάχνει ένα νέο σκελετό, σχεδιασμένο από τον Bertone. Αυτά τα Mini εμφανίζονται στην αγορά σαν Innocenti 90 ή 120. Η de Tomaso παρουσιάζει έναν ιταλικό διάδοχο στο Mini Cooper το 1976. Έχει μέγιστη ταχύτητα 160km και μηχανή 1275cc με 74bhp. Το σχέ-διο είναι μοντέρνο, και μπορεί να παραδοθεί σε οποιοδήποτε χρώμα. Τεχνι-κά, το Mini συνεχίζει να βελτιώνεται. Τα Riley και τα Wolseley όλα έχουν την αποκαλούμενη υδροελαστική ανάρτηση, αντιγραμμένα από το Austin και το Morris 1100. Το υγρό αποθηκεύεται σε λαστιχένιους κώνους, κάτι που συμβάλλει σε πιο άνετη οδήγηση. Η BMC την υιοθετεί. Το 1965, τη χρονιά που το εκατομμυριοστό Mini κατεβαίνει από τη γραμμή συναρμολό-γησης, η BMC παρουσιάζει ένα αυτόματο κιβώτιο 4 ταχυτήτων. Το σύστη-μα είναι ευφυές, αλλά δε λειτουργεί πολύ καλά. Σε γρήγορες στροφές το πε-τρέλαιο πηγαίνει από τη μια πλευρά στην άλλη, με αποτέλεσμα να ανεβαί-νουν επικίνδυνα οι στροφές στο κινητήρα. Διάφορες προσαρμογές γίνονται μέχρι να βγουν όλα σωστά. Μόνο το 1967, το κανονικό Mini αποκτά δίπλα σε μια 848cc μηχανή, και μια 998ccΤο 1967, το Mark ΗΗ παρουσιάστηκε.

Παρά το γεγονός ότι το Mini κάνει ασυνήθιστες πωλήσεις - 318.475 μόνο πωλούνται το 1971, το Mini νούμερο 3.000.000 βγαίνει από το εργοστάσιο το 1972 – η British Leyland περιμένει το τέλος του Mini. Ο Issigonis έχει σχεδιάσει ήδη έναν διάδοχο από το 1968, το 9X, ένα μοντέλο με ηλιο-οροφή. Αλλά αυτό το πρόγραμμα ακυρώνεται λόγω έλλειψης χρηματοδότη-σης. Η Ford και η VW πρόκειται να έχουν πολύ καλά αποτελέσματα με πα-ρόμοια σχέδια στα μετέπειτα έτη. Το 1969, ένα "συμβατικό" μοντέλο πα-ρουσιάζεται: το Mini Clubman. Το Clubman, που αντικαθιστά ταυτοχρόνως τα Elf, Hornet και Cooper, έχει κατάλληλο εσωτερικό χώρο, με τα καντράν μπροστά από τον οδηγό. Το Mini Clubman Estate αντικαθιστά το Country-man και το Traveller. Το Clubman έχει standard μηχανή 998cc.

1986

To Mini νούμερο 5.000.000 βγαίνει από τη γραμμής παραγωγής Longbridge από τον Noel Edmonds.

1988

Ο Sir Alec Issigonis πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών.

1990

Η Rover αποκαλύπτει ένα νέο Mini Cooper. Αρχικά μια περιορισμένη έκ-δοση με την υπογραφή του Cooper στις άσπρες λωρίδες του καπό, γίνεται γρήγορα το best selling Mini.

1992

Η μεγαλύτερη μηχανή 1275cc είναι τώρα η μόνη επιλογή. Εγκαθίσταται έ-νας καταλυτικός μετατροπέας.

1993

Το Mini Cabriolet βγαίνει πηγαίνει στην πώληση στις £12,000.

1995

Το Autocar, γιορτάζοντας τα 100ά του γενέθλια, ονομάζει το Mini Αυτοκί-νητο του Αιώνα.

Η πλήρης παραγωγή του Mini μεταφέρεται στη Longbridge, για να «ελα-φρύνει» το εργοστάσιο Cowley για την παραγωγή του Austin Maxi και του Morris Marina. Ο John Cooper ακόμη παίρνει δύο λίρες για κάθε Cooper που πωλείται. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, η British Leyland προσπαθεί να βρει ένα διάδοχο. Μετά από διάφορες αποτυχίες, το Austin Mini Metro παρουσιάζεται το 1980. Αρχικά προορισμένο για να αντικατα-στήσει το Mini, τελικά παράγεται παράλληλα με αυτό. Τεχνικά, το Metro μοιάζει με το Mini, αλλά οπτικά, είναι απολύτως διαφορετικό. Στα 1980, το Clubman και το Clubman 1275GT  σταματούν, όπως και τα Pick-Up, Estate και Mini Van το 1982. Έτσι μένει μόνο το αρχικό Mini. Από το 1979, μόνο με μια μηχανή 998cc.

Τα τέλη της δεκαετίας '70 και η δεκαετία του '80 βρίσκουν μια σταθερή πτώση στις πωλήσεις και την παραγωγή Mini. Το Mini αντιμετωπίζει σκλη-ρό ανταγωνισμό. Για να ανανεώσουν το ενδιαφέρον για το Mini, η British Leyland και αργότερα η Austin Rover παράγουν ειδικές εκδόσεις Minis. Αυτά δε διαφέρουν από τα κανονικά minis τεχνικά, αλλά έχουν διακοσμητι-κές διαφορές, όπως το χρώμα, τις επιγραφές και το εσωτερικό. Λειτουργεί μέχρι ένα σημείο. Αλλά φαίνεται ότι οι ημέρες του Mini τελειώνουν. Η Rover έκανε μια μελέτη για να καθορίσει το μέσο Mini οδηγό: δεν υπάρχει! Τα Minis αγοράζονται συνήθως από τις γυναίκες, 70%. Σύμφωνα με τη Rover, το 56% των οδηγών είναι παντρεμένοι, το 13% είναι νεώτεροι από 24  ετών και το 16% είναι μεγαλύτεροι από 65. Η κύρια χρήση για το Mini είναι ως δεύτερο αυτοκίνητο που χρησιμοποιείται στην πόλη. Το 76% των αγοραστών ήταν προηγουμένως κάτοχοι ενός αυτοκινήτου της Rover.

Το Mini έχει γίνει ένα κλασικό αυτοκίνητο, μαζί με το σκαθάρι της Volk-wagen και το Citroen 2CV. Το 1991, περισσότερα Minis πωλήθηκαν στην Ιαπωνία από οπουδήποτε αλλού, ακόμη και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η απαίτηση στην Ιαπωνία για το Cooper έγινε πολύ ισχυρή. Ο John Cooper έβγαλε τελικά μια εξάρτυση στην αγορά για να βελτιώσει την standard Mini-μηχανή. Αυτό αποδείχθηκε τόσο επιτυχές, που η Rover προσκάλεσε τον Cooper για μια "συνομιλία", που οδήγησε στην επανεμφάνιση του Mini Cooper το 1990. Αυτό το περιορισμένης έκδοσης Mini αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένο, που η Rover άρχισε να το παράγει σταθερά μαζί με το κανονι-κό Mini. Και αυτό πραγματικά έσωσε το Mini. Στις 4 Οκτωβρίου του 2000 το τελευταίο Mini κατέβηκε από τη γραμμή συναρμολόγησης. Το 1992, το Mini και το Cooper απέκτησαν μια μηχανή injection 1.3 με 63 bhp (52 σε ένα standard Mini). Η παραγωγή σταθεροποιήθηκε σε 40.000 ετησίως. Τώ-ρα, το 40% όλων των παραχθέντων Minis είναι το Cooper. Ένα cabrio πα-ρουσιάζεται σύντομα και πουλάει πολύ γρήγορα. Το Mini είναι πίσω στη δεκαετία του '90. Δύο περιοδικά ξεκινούν εξ ολοκλήρου αφιερωμένα στα Minis. Ο ήδη αξιοπρόσεκτος αριθμός συλλόγων για το Mini διευρύνεται κατά ντουζίνες, και από το τέλος της δεκαετίας '90, το Mini δε σταματάει πουθενά. Μέχρι που η Bmw, ο νέος ιδιοκτήτης της Rover, αποφάσισε μια μέρα να το σταματήσει. Το Mini αντικαταστάθηκε τελικά από το New Mini το 2001. Έτσι τελειώνουν 40 χρόνια παραγωγής...

Αμέσως μόλις το Mini βγήκε στις εκθέσεις κάποιος με το όνομα John Cooper αποφάσισε πως θα έπρεπε να κατασκευαστεί ένα αγωνιστικό Mini. Δανείστηκε ένα αυτοκίνητο παραγωγής και του ταίριαξε μια μηχανή από ένα "τζούνιορ" αγωνιστικό αυτοκίνητο. Με αυτή τη μηχανή των 997 κυβικών και τα μικροσκοπικά δισκόφρενα των 7 ιντσών, γεννήθηκε το Mini Cooper. Το Mini Cooper αποκτήθηκε από τη BMC και κατασκευάστηκε μια μικρή φουρνιά 1000 αυτοκινήτων, που έπρεπε να τηρούν τους αγωνιστικούς κανονισμούς. 

Το Mini Cooper των 997 κυβικών βγήκε στην παραγωγή τον Ιούλιο του 1961 και μέχρι το Νοέμβριο του 1963 κατασκευάστηκαν 24.860 αυτοκίνητα. Αμέσως μετά αντικαταστάθηκε από την έκδοση των 998 κυβικών. Αυτή την περίοδο, ο John Cooper δοκίμαζε τα junior αγωνιστικά του και τα Mini στην πίστα, αλλά χρειαζόταν περισσότερη δύναμη. Οι μικρής κυλινδρικής διαμέτρου μηχανές που είχαν τοποθετηθεί στα αυτοκίνητά του είχαν αναπτυχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να σχεδιαστεί μια νέα μηχανή. Μια νέα μηχανή 1071 κυβικών δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε στο Mini Cooper. Αυτό το νέο υψηλής απόδοσης Mini ονομάστηκε Cooper 'S'. Το νέο μοντέλο είχε 15 bhp παραπάνω από το 998cc Cooper και επίσης δισκόφρενα 7,5 ιντσών, που ήταν μια σπουδαία βελτίωση πάνω στο παλιό σχέδιο. Η πλήρης παραγωγή άρχισε τον Απρίλιο του 1963. 

Η επόμενη χρονιά είχε πολλή δουλειά για το Mini Cooper. Προστέθηκαν δύο ακόμη μοντέλα και το Cooper κέρδισε το ράλλυ του Monte Carlo. Τα δύο νέα μοντέλα ήταν τα Mini Cooper 'S' των 970cc και των 1275cc, που σχεδιάστηκαν για να διαγωνιστούν αντίστοιχα στις κατηγορίες μέχρι 1000cc και 1300cc. To 970cc Cooper ήταν ένα πολύ επιτυχημένο αγωνιστικό αυτοκίνητο αλλά εξαιτίας του κακού μάρκετινγκ κατασκευάστηκαν μόνο 963 από τον Ιούνιο του 1964 έως τον Απρίλιο του 1965. Το λανσάρισμα του 1275cc ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1964 σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Η μεγαλύτερη μηχανή του το καθιστούσε ικανό να φτάνει τα 60 μίλια την ώρα σε 10,9 δευτερόλεπτα και να έχει μέγιστη ταχύτητα τα 97 μίλια την ώρα. Αυτό μπορεί να μην ακούγεται εξαιρετικό σήμερα αλλά το 1964 ήταν εντυπωσιακό για ένα τόσο μικρό αυτοκίνητο. Τον Αύγουστο του 1964 η παραγωγή του 1071cc Mini Cooper σταμάτησε, αφού είχαν κατασκευαστεί συνολικά 4031 αυτοκίνητα. Αφού σταμάτησε η σύντομη ζωή του 970cc Cooper 'S' , έμεινε μόνο το 998cc Cooper και το 1275cc Cooper 'S'. Η αντικατάσταση του Mk1 Mini από το Mk2 το Σεπτέμβριο του 1967 έφερε πολλές αισθητικές αλλαγές αλλά όχι πολλές μηχανικές. 

Οι αγωνιστικές επιτυχίες του Mini συνεχίστηκαν. Αυτό έκανε το όνομα πολλών ανθρώπων πολύ γνωστό. Ήταν το 1968 με την είσοδο του Ford Escort που ελαττώθηκαν οι επιτυχίες του Mini. 

Προς το τέλος του 1968, η British Motor Corporation συγχωνεύτηκε με την Leyland και το κόστος μειώθηκε σημαντικά. Η παραγωγή του 998cc Cooper σταμάτησε το Νοέμβριο του 1969, αφού είχαν κατασκευαστεί 55.760 αυτοκίνητα. Αυτό ήταν το πιο επιτυχημένο Mini Cooper που είχε δημιουργηθεί. Το 1275cc Cooper 'S' επίσης τελικά ναυάγησε εξαιτίας των μειώσεων στο κόστος, αλλά όχι πριν δεχτεί την αλλαγή Mk3. Αυτό το Mk3 Cooper δεν ήταν διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο Mini. Ήταν αυτό, αλλά και το γεγονός ότι έπρεπε να ανταγωνιστεί το 1275GT Mini, που οδήγησε στην παύση της παραγωγής τον Ιούνιο του 1971 και αφού είχαν κατασκευαστεί 1570 αυτοκίνητα.

Ωστόσο δεν είχαν χαθεί τα πάντα, η παραγωγή του Mini Cooper άρχισε πάλι τον Ιούνιο του 1990. Μια ειδική σειρά 1000 αυτοκινήτων δημιουργήθηκε, που ονομάστηκε RSP Coopers (Rover Special Products - Ειδικά/Εκλεκτά Προϊόντα της Rover). Αυτό το νέο Mini Cooper πήρε τη μηχανή του από το MG Metro και είχε μέγιστη ταχύτητα τα 92 μίλια την ώρα και επιτάχυνση 0-60 σε 11,3 δευτερόλεπτα. Εξαιτίας των πιο αυστηρών περιβαλλοντικών κανονισμών η παραγωγή αυτού του Cooper σταμάτησε το Σεπτέμβριο του 1991. Αντικαταστάθηκε από μια νέα έκδοση τον Οκτώβριο του 1991 με ηλεκτρονικό  σύστημα διαχείρισης. Αυτή η έκδοση αντικαταστάθηκε το 1997 από το twin-point Mini Cooper, που μπορεί να έχει την ίδια μηχανή με το πρώτο Mini του 1959, αλλά τώρα παρουσιάζει πολλές αλλαγές για καλύτερη οδήγηση. 

Το τελευταίο Mini κατέβηκε από τη γραμμή συναρμολόγησης στο εργοστάσιο Longbridge τον Οκτώβριο του 2000.